■  همه بچه هاي من «همه بچه هاي من» در گروه اجتماعي شبکه يک تهيه مي شود. اين مجموعه داستان يک استاد بازنشسته (مهرانه مهين ترابي) را روايت مي کند که در يک مجتمع مسکوني زندگي مي کند. او که روابط خوبي با همسايه هاي خود و فاميل دارد تلاش زيادي را براي حل مسائل و مشکلات آنان انجام مي دهد و اين مسئله باعث شده تا در هر قسمت شاهد ماجراهاي مختلفي باشيم. فيلم نامه «همه بچه هاي من» را راضيه برومند نوشته است و مرضيه برومند به عنوان کارگردان هنري و مسعود فروتن در مقام کارگردان تلويزيوني اين فيلم نامه را تصويربرداري خواهند کرد. مجموعه در 87 قسمت 20 دقيقه اي توليد مي شود و عوامل توليد آن عبارتند از تصويربردار: مهدي مستوفي و امير احمدپور، طراح نور: کاوه شامحمدلو، صدابردار: حسن زرفام و فرهاد امامي، طراح صحنه و لباس: ميترا حامد، طراح گريم: مريم شکرايي، برنامه ريز: مهيار گودرزي، عکاس: مرتضي پورنجات و منشي صحنه: فهيمه کرمي. مهرانه مهين ترابي، آزيتا لاچيني، فريده دريامج، سوسن مقصودلو، ناديا دلدار گلچين، سهيلا رضوي، فريده صابري، بهناز توکلي، شهين نجف زاده، سحر جعفري جوزاني، مهسا مهجور، ستاره پسياني، گلاره عباسي، دليله صوفياني، بهرام ابراهيمي، محسن قاضي مرادي، رامين ناصرنصير، پاشا رستمي، امير کاظمي و اميرحسين صديق بازيگران «همه بچه هاي من» هستند. 25 مهر 1387 ■  جاي جبلي طبيب شدم      در مجموعه تاريخي «روزگار قريب» كيانوش عياري وقتي سريال به قسمت‌هاي عزيمت كاروان كربلا رسيد، بازيگري در نقش طبيب به جمع بازيگران پيوست كه زير آن گريم سنگين، چهره و صدايي آشنا داشت. با كمي دقت و نه به‌سادگي مي‌شد او را شناسايي كرد. «اميرحسين صديق» در نقش طبيبي بازي كرد كه حضورش در ميان كاروانيان بسيار غنيمت بود و اين از نظر محمد قريب خردسال، دور نماند. تماشاي طبابت او، جرقه‌اي شد كه روزي و روزگاري محمد قريب به‌عنوان اولين طبيب كودكان كشورمان شناخته شود. در گفت‌وگوي پيش‌رو، اميرحسين صديق از بازي در نقش طبيب و پشت‌سر گذاشتن اولين تجربه بازي در يك نقش تاريخي برايمان گفت. (اين گفت‌وگو در فاصله برگشت اين بازيگر از يك سفر كاري، در جاده‌اي منتهي به تهران، از طريق تلفن انجام شده است. صحبت‌مان آنقدر به درازا كشيد كه ديگر اميرحسين صديق را در حوالي تهران مي‌شد پيدا كرد!) تا پيش از اين مردم شما را بيشتر با نقش‌هاي طنز و فانتزي مي‌شناختند. چه شد كه براي بازي در «روزگار قريب» انتخاب شديد؟ به‌عنوان يك بازيگر هميشه علاقه‌مند بازي در نقش‌هاي متفاوت بودم، به همين دليل روزگار قريب فرصت خوبي بود تا هم با آقاي عياري به‌عنوان يك كارگردان بزرگ كار كنم و هم اينكه شكل جديدي از يك نقش و كار را تجربه كنم. اين تجربه برايتان چطور بود؟ به‌لحاظ تجربه يك نقش تازه و امر بازيگري خوب بود. از نظر چالشي كه با نقش داشتم و كاري كه كردم و باتوجه به نتيجه‌اي كه روي صفحه تلويزيون ديدم، خيلي برايم هيجان‌انگيز بود اما به‌نظرم برخورد آقاي عياري به‌عنوان تهيه‌كننده خيلي به پروژه لطمه زد و ديدگاه من را نسبت به اين هنرمند كمي دستخوش تغيير كرد. قبل از اينكه بازي در اين مجموعه را شروع كنيد، شناختي از شخصيت و زندگي دكتر قريب داشتيد؟ نه، تنها اطلاعات و شناخت من از دكتر قريب، محدود به اين مي‌شد كه ايشان پدر طب كودكان در ايران بودند، البته نقشي كه من بازي كردم، خيلي ربطي به دكتر قريب نداشت و شخصيت طبيب، تنها زاييده فكر نويسنده فيلمنامه بود. يعني اين شخصيت اصلا در زندگي دكتر قريب مستند نبوده است؟ خير ولي حضور اين طبيب به‌عنوان شخصيتي كه روي كودكي و ذهن دكتر قريب تاثير مي‌گذارد، لازم بود. براي شروع كار تا چه حد فيلمنامه را مطالعه كرده بوديد؟ زماني كه اين كار را قبول كردم، فيلمنامه را نخوانده بودم و تنها به‌خاطر حضور آقاي عياري اين نقش را پذيرفتم. در طول كار هم معمولا آقاي عياري شبانه فيلمنامه را مي‌نوشتند اما كليت كار برايشان مشخص بود. در صحبت‌هايي هم كه در ابتداي كار با ايشان داشتم، آقاي عياري به من گفتند كه طي 15 روز و براي 2 قسمت مجموعه بازي داري اما من 2 ماه سر فيلمبرداري بودم و در زمان پخش ديدم كه اين 2 قسمت به 5ـ4 قسمت تبديل شده است. بازي در چنين پروژه سنگيني بدون فيلمنامه ريسك نبود؟ زماني كه آقاي عياري با من تماس گرفتند، قرار بود من با كار ديگري قرارداد ببندم. قبل از من قرار بود آقاي حميد جبلي اين نقش را بازي كند كه در نيمه راه ايشان بيمار شدند و دكتر به ايشان اجازه كار را ندادند. آقاي عياري در تماسي كه با من داشتند، ماجرا را گفتند و خواستند در صحنه‌هاي كاروان كربلا كمك‌شان كنم. در آن زمان هم تمام عوامل توليد، وسايل لوكيشن و... وسط بيابان منتظر بازيگر نقش طبيبي بودند كه نداشتند. از آنجا كه قبلا با آقاي عياري در سريال «هزاران چشم» همكاري داشتم، مي‌دانستم كه كار چگونه خواهد شد براي همين قبول كردم. در حقيقت رفتم كه كمك‌شان كنم. كه نتيجتا اين كمك منجر به بازي در چند قسمت اين مجموعه شد. بله، ولي خب از اين كار آسيب ديدم. چطور؟ بعد از دو ماه كه همراه پروژه بودم و هيچ پولي دريافت نكرده بودم، از آقاي عياري خواهش كردم كه پول مرا بدهند ولي ايشان سريعا دستيار كارگردان را كچل كردند لباس‌هاي نقش من را به او پوشاندند، گريم مرا روي آن شخص انجام دادند و از پشت سر نماهاي بسته را ضبط كردند. در مورد صدا هم كسي را آوردند كه صداي مرا تقليد كند. اين قضيه به كار من خيلي لطمه زد. در جاهايي كاملا مشخص است كه اين اجزاي بدني كه نشان داده مي‌شود، من نيستم. تمام پلان‌هايي كه از پشت سر گرفتند را بدل به جاي من بازي كرد. مشخصا در كدام سكانس‌ها اين اتفاق افتاد؟ سكانسي بود كه يك پسربچه تير خورده بود و قرار بود گلوله را از بدنش خارج كنم. تمام آن پلان‌ها را بدل به جاي من بازي كرد. صحنه‌هايي هم بود كه بازي كرده باشيد اما حذف شده باشد؟ خير، تقريبا از تمام صحنه‌هايي كه بازي كردم چه بسا 3ـ2 دفعه استفاده شده بود. در ابتدا گفتم كه قرار بود من فقط در 2 قسمت باشم اما در 5ـ4 قسمت كه مربوط به كاروان كربلا بود، ديده شدم. گريم كار خيلي سنگين بود به طوري كه در سكانس‌هاي اوليه خيلي شناخته نمي‌شديد، براي اين طراحي گريم و لباس چقدر اتود زدند تا به طرح نهايي رسيدند؟ فرداي همان شبي كه آقاي عياري با من تماس تلفني داشتند به ورامين رفتم و آنجا تست گريم و لباس را زديم. آن زمان موهاي من خيلي كوتاه بود و مدلي بود كه اصلا به آدم‌هاي 50 سال قبل شباهت نداشت. طراح گريم مي‌خواست از كلاه‌گيس برايم استفاده كند اما ديدم با گرماي طاقت‌فرسايي كه آن زمان بود، استفاده از كلاه‌گيس بسيار سخت است به همين دليل خودم پيشنهاد دادم كه سرم را كاملا بتراشند كه آقاي عياري هم خيلي خوشحال شدند و چون متوجه شدند خودم مشكلي با اين موضوع ندارم بنابراين سرم را كاملا تراشيدند. در مورد لباس هم آن دوره‌اي كه ما سر كار بوديم طراح لباس آقاي پارسي بودند، ايشان آن لباسي را كه از ابتدا براي آقاي جبلي طراحي كرده بودند براي من استفاده كردند. طراحي گريم و لباس چقدر به نزديك‌تر شدن شما به نقشتان كمك كرد؟ فكر مي‌كنم تراشيدن موي سر و عينكي كه براي من استفاده شد چهره مرا كاملا متفاوت كرده بود به نحوي كه خيلي‌ها در لحظه اول مرا نمي‌شناختند. اين قضيه به من خيلي كمك كرد تا به شخصيت طبيب نزديك شوم و نتيجه كار هم كار متفاوتي سواي كارهاي قبلي كه مردم مرا با آن مي‌شناختند، شد. انتخاب لباس هم به نظرم بسيار درست و بجا بود. با تماشاي سريال بهتر به اين نتيجه رسيدم كه طراحي گريم و لباس خيلي درست و خوب انجام شده بود، البته نمي‌دانم بازي من چقدر توانست به باورپذيري شخصيت كمك كند. طبيب انسان بسيار شرافتمند، با مسووليت و باوجدان است. اين خصوصيات چقدر شما را به قبول نقش ترغيب كرد؟ طي صحبت‌هايي كه ابتداي كار در خصوص خصوصيات و سن و سال طبيب با آقاي عياري داشتيم، احساس كردم كه مشخصه‌هاي طبيب بسيار به شخصيت خود من نزديك است. ايشان به من گفتند كه طبيب شخصيتي است كه روي محمد قريب تاثير مي‌گذارد تا در سنين بالاتر به سمت حرفه پزشكي برود، من وقتي ديدم كه اين كاراكتر خيلي تاثيرگذار است، اين نقش را قبول كردم. دوست داشتيد به جاي بخش تاريخ گذشته در بخش معاصر اين مجموعه حضور داشتيد؟ چون طي ماه‌هاي اخير اغلب سر كار بوده‌ام خيلي نتوانستم قسمت‌هاي معاصر سريال را ببينم. ولي از اينكه در بخش گذشته بازي كرده‌ام خيلي راضي‌تر هستم به هر حال برايم تجربه متفاوت‌تري بود. شما سال 83 در اين مجموعه حضور داشتيد و سال 86 نتيجه كارتان را ديديد؟ اين گذشت زمان چقدر باعث شد با ديدن بازي خودتان، با نگاهي متفاوت و منتقدانه آن را ارزيابي كنيد؟ اگر بخواهم بازي خودم را نقد كنم بايد بگويم سر صحنه من با آقاي عياري در مورد لحن آدم‌هايي كه در آن برهه زماني زندگي مي‌كردند صحبت كردم و... وقتي كار را ديدم متوجه شدم بازيگران با لحن و لهجه‌هاي مختلفي صحبت كرده‌اند و دقتي در اين مورد نشده است به هر حال آن موقع من از آقاي عياري پرسيدم كه چه لحني را براي اين آدم در نظر داريد و در زمان قديم آدم‌ها چطور صحبت مي‌كردند ايشان به من گفتند كه هميني كه خودت هستي خوب است. وقتي سريال پخش شد، احساس كردم يا در نوشتار ديالوگ‌ها يا در نحوه اجرا احتياج به يك چيزي بوده است كه خودم هم هنوز نمي‌دانم آن چه هست اما به هر حال احتياج به يك مقدار راهنمايي از سمت كارگردان داشت تا كمي بيشتر اين شخصيت را به قديمي بودن نزديك كند. منظورتان اين است كه پرداخت خوبي روي نقش نشده بود؟ نه اينكه پرداختي روي نقش نشده باشد، منظورم تنها لحن و گويش اين آدم است. چون مطمئناً در تهران قديم به‌‌گونه‌اي كه امروز صحبت مي‌شود تكلم نمي‌شده است. من شخصاً يك مقدار براي اين قضيه تلاش كردم اما كمك و راهنمايي لازم را نداشتم اين چند قسمت از كار را هم كه ديدم با خودم مي‌گويم اي كاش آقاي عياري كمي بيشتر روي لحن اين آدم كار مي‌كرد و با اين كار كمك بزرگي به من بازيگر مي‌كرد تا بيشتر به نقش نزديك شوم. به‌نظر مي‌رسد با انتخاب اين شخصيت به نوعي خواسته‌ايد ثابت كنيد توانايي درخشش در نقش‌هاي جدي و متفاوت‌تري را هم داريد و... من نمي‌خواهم به كسي چيزي ثابت كنم. به‌نظرم كسي كه جرات نداشته باشد از يك بازيگر در يك نقشي متفاوت‌تر استفاده كند، اگر زمين به آسمان برود و آسمان به زمين بيايد باز هم جرات اين كار را نخواهد داشت. اول صحبت‌هايم هم گفتم يكي از دلايل حضورم در اين پروژه شخص آقاي عياري بود كه به هر حال يك آدم صاحب‌نام است و به مسائل نگاه خاصي دارد، دليل ديگرم هم اين بود كه بدانم آيا از پس يك نقش تاريخي برمي‌آيم يا نه. دوست داشتم اين نوع كار را تجربه كنم. در حقيقت مي‌خواستم خودم را براي خودم محك بزنم. قبول داريد كه با پذيرش چنين نقشي كار را براي انتخاب‌هاي بعديتان سخت‌تر كرده‌ايد؟ بله، البته من اين سختي كه در كار بازيگري وجود دارد را دوست دارم. به‌نظرم اين مشكل همه بازيگرهاي ما است كه وقتي در يك نقش مي‌درخشند، ديگر آنها را براي همان نقش انتخاب مي‌كنند. براي من هم در حال حاضر كه مشغول خواندن فيلمنامه‌هاي مختلف هستم، سخت بودن نقش مهم است و اينكه بدانم بايد براي رسيدن و نزديك شدن به آن تلاش كنم، اين موضوع نه تنها براي من بلكه براي همه بازيگرها (البته بازيگر به معناي واقعي كلمه) جذاب است چه به كمك گريم و لباس و چه با به‌كارگيري بيان، بدن، تمركز و... بايد سعي كنيم به شخصيت نزديك شويم چون معتقدم يك نقش راحت را هميشه مي‌شود بازي كرد. براي من شخصاً جذاب است كه يك كار متفاوت از ساير نقش‌هايم بازي كنم و بتوانم خودم را بسنجم و با خودم كلنجار روم. خودتان شخصاً چقدر تلاش مي‌كنيد كه تكرار نشويد؟ تا جايي كه شرايط مالي و زندگي اجازه دهد سعي مي‌كنم كه تكرار نشوم و متفاوت ديده شوم ولي هميشه نمي‌شود اين‌گونه كار كرد خيلي وقت‌ها آدم مجبور مي‌شود در قالب‌هاي گذشته هم كار كند. بازي در مجموعه «روزگار قريب» تاثيري در روند بازيگريتان داشته است؟ بله، در مورد انتخاب‌هاي خودم خيلي تاثيرگذار بوده است. شما گذري داشتيد از قالب طنز به جدي، اين گذر برايتان چگونه بود؟ من قبل و بعد از بازي در «روزگار قريب» باز هم تجربه نقش جدي داشتم، به همين دليل اين گذر خيلي سخت نبود شخصاً فكر مي‌كنم كساني كه كار طنز و كمدي انجام مي‌دهند آدم‌هايي هستند كه از نظر هوشي در درجه بالاتري از بازيگراني كه زندگي روزمره را بازي مي‌كنند قرار دارند. براي همين وقتي قرار باشد كه از يك پله بالاتر به يك پله پايين‌تر بياييد نبايد تلاش زيادي كنيد در حقيقت براي يك بازيگر كار سختي نخواهد بود. خيلي خوب است كه يك بازيگر كار طنز را بشناسد چون رئاليستي بازي كردن و زندگي روزمره را به تصوير كشيدن خيلي كار سختي نيست. در حين بازي در نقش «طبيب» با پلاني برخورد كرديد كه بازي در آن برايتان مشكل باشد؟ من بايد سعي مي‌كردم تحت‌تاثير شرايط پشت‌صحنه نباشم اگر چه شرايط كار در يك منطقه كويري به نوعي مي‌توانست به بازي‌مان كمك كند ولي گاهي اوقات هم آزاردهنده بود چون هميشه كساني بودند كه از فرط گرماي زياد هوا بي‌حس و حال شده بودند و خطر سكته كردن زير آفتاب، غش كردن و... برايمان وجود داشت با اين شرايط ما بايد به كارمان ادامه مي‌داديم. اين تضادي كه بين پشت صحنه و صحنه حاكم بود بسيار اذيت‌كننده بود. چون ما وقتي جلوي دوربين مي‌آمديم بايد فراموش مي‌كرديم كه كجا زندگي مي‌كنيم، شب‌ها كجا مي‌خوابيم يا با چه مشكلاتي دست و پنجه نرم مي‌كنيم. برسيم به آخرين كارتان سريال «نشاني». شرايط بازي در اين سريال چگونه پيش آمد؟ من و رامبد جوان قبلا در يك مجموعه اپيزوديك با هم كار كرده بوديم و از كار با رامبد بسيار راضي بودم. با هم دوست هستيم و من خيلي از سلايق او را قبول دارم. در سريال «نشاني» ابتدا قرار بود نقش محسن داماد را سيامك انصاري بازي كند اما به دليل اينكه سر كار ديگري بود كه طولاني شده بود اعلام كردند كه نمي‌توانند در اين كار حضور داشته باشند بعد رامبد جوان نقش را به من پيشنهاد داد و... فكر مي‌كنم توانايي‌هاي رامبد خيلي بيشتر از آن چيزي است كه در «نشاني» ديده شد به همين علت معتقدم رامبد جوان را نبايد تنها با سريال نشاني سنجيد بلكه بايد كارهاي بعدي او را ديد. چرا؟ فكر مي‌كنم شايد رامبد خيلي با فيلمنامه اخت نشده بود يا اينكه شكل فيلمنامه اين‌گونه بود. هنوز فرصت نشده تا بتوانم آن را بررسي كارشناسانه كنم. بيشتر احساس مي‌كنم رامبد در اين مجموعه خيلي سرحال نبود يا شايد فاصله پيش‌توليد تا توليد خيلي فشرده بود چون وقتي يك فيلمنامه به كارگردان پيشنهاد مي‌شود تا از ذهن آن كارگردان بگذرد و با آن اخت شود و تبديلش كند به ذهنيت خودش كمي زمان مي‌برد. اتفاقا طبق گفته كارگردان فقط يك ماه بين پيش‌توليد تا توليد فاصله بوده است. در زمان توليد هم به هر حال به‌خاطر شب عيد، فشار كاري روي گروه بود،‌تايم كمي براي ضبط داشتيم، برنامه‌ريزي‌ها مشكل بود و... همه اين مسائل تاثيرگذار بود. سريال لوكشين‌هاي متعددي در شمال و كشور دوبي داشت يك بخش‌هايي از كار را دو گروه كار كردند. چند بازيگر اسم و رسم‌دار در گروه بودند و... همه اينها كار را سخت مي‌كرد. مطمئنا اگر زمان بيشتري داشتيم و رامبد حال بهتري داشت كار خيلي بهتر ارائه داده مي‌شد. لذت‌بخش‌ترين لحظاتي كه در اين سريال بازي كرديد، مربوط به كدام بخش داستان بود؟ پلان غلت‌خوردنم از روي پله‌ها. 30 ارديبهشت 1387 ■  کسوف فيلم تلويزيوني "کسوف" 14 فروردين ساعت 23:15 از شبکه دو پخش مي‌شود. اين فيلم به کارگرداني حجت قاسم‌زاده اصل و تهيه‌کنندگي رضا ناجي ساخته شد و در آن اميرحسين صديق، بهناز جعفري، احمد کاوري، محمد حاتمي، خسرو فرحزادي و فرشته سرابندي نقش‌آفريني کرده‌اند. "کسوف" داستان آدم‌هايي است که حرص و طمع و زياده‌خواهي چشم‌هاي عاطفه‌شان را کور کرده است. روابط خشک و بي‌روح مادر با دختر شش ساله‌اش و چالش‌هاي پيش روي آدم‌هاي امروزي در دنياي شلوغ شهري چون تهران و ... 10 فروردين 1387 ■  نشاني براي نوروز 87 مشغول بازي در کاري از رامبد جوان هستم به نام"نشاني".  مجموعه تلويزيوني نشاني به نويسندگي فلورا سام، کارگرداني رامبد جوان و تهيه‌کنندگي مجيد اوجي در ايام نوروز از شبکه دو سيما روي آنتن مي‌رود. اين مجموعه در 13 قسمت 45 دقيقه‌اي داستان دختري به نام ليلاست که در پي ورشکستگي شرکت عمه‌اش مجبور مي‌شود از دبي به ايران سفر کند. او دنبال صندوقي است که عمه‌اش هنگام خروج از ايران آن را در خانه پنهان کرده بود. آتنه فقيه نصيري، سعيد پورصميمي پرويز پورحسيني، برزو ارجمند، پروانه معصومي، داود رشيدي، فلورا سام، کورش تهامي، فقيهه سلطاني و مرضيه برومند بازيگران مجموعه "نشاني" هستند. جوان علاوه بر کارگرداني در اين مجموعه هم بازي مي‌کند. ساير عوامل پروژه عبارتند از سهيل نوروزي مدير تصويربرداري، محمد عليزاده صدابردار، پيام‌حسين سوري طراح صحنه و لباس، احسان رناسي طراح گريم، ناصر ملکي مدير توليد و فريال اوجي عکاس. محصول شرکت باران فيلم. 12 اسفند 1386 ■  گفت‌وگوي همشهري با اميرحسين صديق درباره كتاب فروشي هدهد سريال تلويزيوني «كتاب فروشي هدهد» با پخش آخرين قسمت آن به پايان رسيد.سريال موفقي كه در مدت كوتاه پخش خود توانست مخاطبان زيادي را براي خود دست و پا كند. در كنار يك كارگردان نام‌آشنا و معتبر، گروه حرفه‌اي بازيگران اين مجموعه هم نقش مهمي در موفقيت اين سريال داشتند. يكي از اين بازيگران «اميرحسين صديق» است كه بي‌شك بار اصلي داستان را به دوش مي‌كشيد و اگرچه با شكسته‌نفسي از زير بار اين‌كه نقش اول سريال بوده، شانه خالي مي‌كند ولي يكي از مهمترين اجزاي بازيگري اين سريال بود. انتخاب صديق به عنوان ايفاگر نقش كيوان كتابچي را مي‌توان از نقاط عطف كار برومند به‌شمار آورد. او به‌خوبي توانست از پس نقش پسر جوان مثبت و فرهنگي اين سريال برآيد و خاطره يك نقش ماندگار ديگر را به پرونده خوب كاري خود اضافه كند. با او به گفت‌وگو نشسته‌ايم كه مي‌خوانيد: راجع به نقش‌تان در سريال هدهد و تفاوت آن با كارهاي قبلي بگوييد. به هر حال اين نقش چه از نظر طرز تفكر و چه از نظر شخصيت نقش با كارهاي قبلي‌ام بسيار متفاوت بود. اين تفاوت به نسبت كارهايي كه به‌خصوص براي كودكان كرده بودم بسيار واضح و آشكارتر بود. جزييات اين موضوع هم به‌خوبي در متن و فيلمنامه آمده بود. چه چيزي اين نقش را از كارهاي قبلي‌تان متمايز مي‌كرد؟ همان‌طور كه گفتم طرز تفكر شخصيت. در سريال كتابخانه هدهد با جوان معقول و متفكري روبه‌رو بوديم كه با شخصيت‌هاي قبلي سريال‌هاي قبلي‌ام كاملاً متفاوت بود. البته اين به معني عقب‌مانده بودن آن شخصيت‌هاي قبلي نيست. آنها هم هركدام براي خودشان طرز تفكر خاصي داشتند. ولي شخصيت اين سريال اقتضا مي‌كرد كه اين‌گونه باشد. در ايفاي نقش كيوان كتابچي موفق بوديد؟ اين را من نمي‌توانم بگويم. بايد از بيننده‌هاي سريال بپرسيد! استنباط شخصي‌تان را بگوييد. راضي هستم. البته نقش سختي بود. چون با مدل بازي خودم فرق مي‌كرد ولي به هر حال تجربه جديد و خوبي بود. ولي انگار بعضي حركات در شما تبديل به عادت شده. به نظر مي‌رسد هنوز از قالب «آقاي پدر زي‌زي‌گولو» رها نشده‌ايد... ببينيد! يك بازيگر براي خودش ابزار كاري دارد تا بتواند يك نقش را به‌وجود بياورد. بدن، بيان و حس‌هاي پنج‌گانه ابزار كار بازيگر هستند. اين حس‌ها در هر جسم و روحي هست و من هم از اين قاعده مستثني نيستم. پس نمي‌توانم به‌سادگي از خصوصيات و ويژگي‌هاي فردي خودم جدا شوم... پس يعني نقش كيوان كتابچي هم به همين دليل تا حدي شبيه پدر زي‌زي‌گولو شده است؟ به اين شدتي كه شما مي‌گوييد نه، ولي خيلي متفاوت هم از شخصيت آقاي پدر نبود. شايد حركت دستي كه پدر زي‌زي‌گولو انجام مي‌داد، اينجا هم ديده مي‌شد اما اين كاراكتر با آن قبلي بسيار متفاوت بود. ولي در كل ايفاگر تمامي اين نقش‌ها من هستم و همان‌طور كه گفتم خصوصيات و ويژگي منحصر به خودم را دارم. ولي اين هل شدن‌ها در موقع مواجهه با «نيلوفر نيلي» نقش مقابل شما، بيننده را خيلي به ياد كاراكترهاي قبلي مي‌انداخت. اينها جزو ريزه‌كاري‌هاي فيلمنامه بود و ربطي به كاراكترهاي قبلي نداشت. دستپاچه شدن‌هاي من ممكن بود توسط يك بازيگر ديگر هم انجام شود و اين‌قدر به چشم نيايد. در طرح اوليه اين نقش مربوط به يك جوان 24 ساله بوده كه گويا تغيير مي‌كند... درست است. ابتدا قرار بوده كه كيوان كتابچي يك جوان 24 ساله باشد ولي بعد تشخيص داده شد كه يك جوان با اين سن و سال نمي‌تواند اين‌قدر زود تغيير كند و دست به چنين فعاليت‌هاي گسترده فرهنگي بزند. به هر حال اين شخصيت درگيري‌ها و دغدغه‌هايي داشت كه يك جوان 24 ساله امروزي ندارد. پس يعني شما نقش يك كيوان سي و چند ساله را ايفا كرديد؟ بله، سن نقش من درست هم‌سن خودم بود. اگر دقت كرده باشيد در اواخر سريال هم عمه كيوان چند بار بر روي اين موضوع كه «ديگر 30 سال را رد كرده‌اي» تأكيد ويژه داشت كه اين ناشي از همين موضوع است. شما نقش چندم اين سريال بوديد؟ اصولاً در كارهاي خانم برومند نقش اول و ستاره و از اين‌جور چيزها وجود ندارد. كارهاي خانم برومند شخصيت‌محور نيست و تمام شخصيت‌ها در بستر داستان اصلي كنار هم قرار دارند. من هم در اين سريال يك نقش بستري داشتم كه در داستان اصلي، روايت حول شخصيت او شكل مي‌گرفت. دوچرخه‌سواري هم جزو ريزه‌كاري‌هاي فيلمنامه بود؟ بله. به هر حال از يك آدم فرهنگي توقع مي‌رود كه در مقابل كارهايي كه انجام مي‌دهد و شعارهايي كه مي‌دهد، خودش نيز آنها را رعايت كند. خانم برومند اصرار داشت كه كيوان كتابچي در كنار ساير الگوسازي‌هايش، آدمي باشد كه به محيط‌زيست هم اهميت مي‌دهد و اين كار در واقع يك‌جور فرهنگ‌سازي هم باشد. به نظر خوب دوچرخه‌سواري مي‌كرديد... من خودم دوچرخه‌سوار بوده‌ام. مدت زيادي است كه دوچرخه‌سواري مي‌كنم. دوچرخه داخل سريال هم دوچرخه خودم بود! كتابخوان و كتاب‌فروش ماهري هم شده‌ايد؟ بله. قبل از شروع كار با كارشناس‌هاي كتابخانه ملي و يك كتاب‌فروش مشورت كرده بودم. البته ناگفته نماند كه يكي از محاسن اين سريال براي من اين بود كه بعد از مدت‌ها توانستم دوباره با كتاب آشتي كنم و در مدت اجراي اين نقش 4 تا 5 كتاب را تا آخر خواندم. نسبت به گذشته كم‌كار شده‌ايد. بله، تا قبل از اين سريال تقريباً دو سال بود كه بازي نمي‌كردم. يك دوره قبل از اين احساس پوچي مي‌كردم. چون من به خاطر پول و با انگيزه مالي وارد اين كار نشده بودم و مي‌ديدم دارم هر كاري را به خاطر پولش قبول مي‌كنم. من اعتقاد دارم كه بايد نون «بازو» را بخورم نه نون «بازي». به خاطر همين روي پيشنهادهايي كه ارايه شد بيشتر فكر كردم تا نقشي را كه دوست داشته باشم قبول كنم. پس كيوان كتابچي را حتماً خيلي دوست داشتيد؟ بله، همان‌طور كه قبل از اين هم گفتم درست است كه نقش سختي بود ولي تجربه جديد و لذت‌بخشي بود. مسيح علوي 5 فروردين 1386 ■  پرونده اسکن در حال حاضر مشغول بازي در تله فيلم پرونده اسکن، به کارگرداني کامران قدکچيان هستم که داستان آن مربوط به دو مامور است که راجع به يک اختلاس دو ميلياردي تحقيق ميکنند. در اين فيلم جهانبخش سلطاني، اردلان شجاع کاوه، سميرا سياح و ... حضور دارند. 25 دي 1385 ■  گفت وگو با «مرضيه برومند» و «اميرحسين صديق» درباره «کتابفروشي هدهد» روزي به همراه بچه ها براي ديدن «شهر موش ها» به سينما رفتيم، با بچه ها خنديديم، دست زديم،کيف کرديم، حتي وقتي که از ترس گربه بدجنس (اسمشو نبر) چشم هاشان را مي گرفتند يا زير صندلي مي رفتند هيجان زده مي شديم و در آخر به اندازه آنها از ديدن اين کار عروسکي لذت برديم. يک روز در «آرايشگاه زيبا» بدي ها را اصلاح کرديم، يک روز در «هتل مرواريد» زندگي کرديم، يک روز سوار پرايد يشمي «تهران 11» شديم و در شهر چرخيديم و يک روز با «کارآگاه شمسي و مادام» (که يادش گرامي) تو زندگي مردم سرک کشيديم و کلاف هاي سردرگم را به هم تابيديم و اينک از «کتابفروشي هدهد» کتاب زندگي مي خريم.يک روز به «خانه مادربزرگه» دعوت شديم، روز ديگر عروسک تابه تايي را ديديم که اسم عجيبي چون «زي زي گولو» داشت، اسمي که به تدريج آشناترين شد. زي زي گولو از کتاب بچه ها آمده بود و حالا انگار بزرگ شده، هدهد شده و مي خواهد ما را با کتاب آشتي دهد. ما با مرضيه برومند بزرگ شديم، بزرگ ها بزرگ تر و پيرها پيرتر شدند چرا که مرضيه برومند بانويي است براي تمام فصول زندگي. از مرضيه برومند رخصتي براي يک گفت وگوي ساده به بهانه کتابفروشي هدهد خواستم و او مرا به خانه اش دعوت کرد؛ در يک جاي بکر و دور از هياهوي شهري، خانه يي کاملاً متفاوت، ساده و زيبا به سادگي کارهايش و به همان دلپذيري.اين خانه پلاک نداشت، احتياج هم نداشت، راحت پيدا مي شد چرا که مثل کارهايش مشخص بود و امضا داشت. اگر بخواهيم براي داستان کتابفروشي هدهد، تاکيد مي کنم صرفاً داستان آن، يک مثلث را در نظر بگيريم که در يک راس شما، راس ديگر «نغمه ثميني» و راس سوم شهرداري تهران قرار بگيرد، کدام يک در انتخاب سوژه بيشتر دخيل بودند؟ مرضيه برومند؛ به طور کلي در تمام کارها طرح اصلي داستان از خود من است و در اين رابطه بايد بگويم که در راس سوم اين مثلث «خانه کتاب» قرار مي گيرد زيرا شهرداري در طرح شکل اوليه کار نقشي نداشت. در دوران وزارت «مسجدجامعي» مسوولان وقت خانه کتاب از من خواستند که سريالي بسازم تا زمينه يي باشد براي ترويج کتاب و کتابخواني و همزمان لوگويي نيز براي اين منظور طراحي شود تا پس از پخش سريال مخاطب با ديدن آن ياد کتاب و کتابخواني بيفتد. طرح اين سريال خيلي به سرعت به ذهن من رسيد و پس از ارائه آن با استقبال مواجه شد و بعد من از نغمه ثميني براي نوشتن اين کار دعوت کردم اما شرايط مناسب براي اينکه خانه کتاب بتواند اسپانسر اين سريال باشد مهيا نشد، بعد از مدتي «شبکه سوم» از اين طرح استقبال کرد و پيش توليد اين سريال آغاز شد. در همين زمان «سازمان فرهنگي، هنري شهرداري تهران» از من دعوت کرد تا سريالي با مضمون شهري بسازم و زماني که از موضوع سريال کتابفروشي هدهد مطلع شدند تصميم گرفتند در اين پروژه مشارکت داشته باشند و گفتني اينکه معمولاً سازمان ها و نهادهايي که مي خواهند در يک کار مشارکت کنند عمده هدفشان حضور عنوان آن نهاد و سازمان است اما در اين مورد اينطور نبود و سازمان فرهنگي هنري شهرداري تنها به دليل آنکه محتواي سريال ما با اهداف اين سازمان هماهنگ بود تصميم گرفت در ساخت آن مشارکت کند که به نظر من اين اتفاق ميموني است. من عقيده ندارم که هيچ نهاد و سازماني صرفاً هدفش از مشارکت حضور عنوان و تبليغ براي نهاد و سازمانش باشد، خيلي اوقات آنها مورد ظلم واقع مي شوند و اين عوامل سازنده هستند که کم فروشي مي کنند و خيلي سرسري گاه فقط با چسباندن چند پوستر يا لحاظ کردن يک سکانس يا چند ديالوگ نامربوط با روند داستان از خودشان سلب مسووليت مي کنند. برومند؛ در اين مورد با شما موافقم و نمي خواهم به ارگان خاصي اشاره کنم اما اتفاق افتاده که بعضي فقط مي خواستند به اسم شان اشاره شود. چيزي که بسيار اهميت دارد اين است که شهرداري احساس مي کند ترويج فرهنگ کتابخواني و اخلاق شهري از وظايف او به شمار مي آيد و اين قابل تحسين است. شما با نويسندگان مختلفي کار مي کنيد اما در مجموع تمام کارهاي شما يکدست و روان، با سليقه يي مشابه نوشته مي شود به طوري که به نظر مي رسد شخص شما نويسنده کارهايتان هستيد يا نويسنده يکي است. سوال من اين است که شما تا چه اندازه در نوشتن فيلمنامه ها دخالت داريد؟ برومند؛ من در نوشتن فيلمنامه ها حضور مستمر دارم و هيچگاه نويسنده را تنها نمي گذارم، از طرف ديگر نويسنده هم مرا مي شناسد و مي داند در حال نوشتن فيلمنامه براي من است و بالطبع سعي مي کند مطابق با سليقه من بنويسد و از آنجا که طرح هم مال خود من است، نگاه من در روند داستان حس مي شود. البته هميشه هم اين اتفاق نمي افتد و گاهي در بعضي از اپيزودها داستان، آن چيزي که مطلوب من است در نمي آيد. به هرحال من يک کارگردان کار سفارشي نيستم و کاري را که دوست ندارم نمي سازم، کارهاي من بيانگر تفکر من نسبت به جامعه است. از تفکرتان نسبت به جامعه گفتيد، خوب است در اينجا يک پرانتزي باز کنم و بگويم عده يي گله داشتند چرا شما در يکي از اپيزودها مردم بالاي شهر را دور از کتاب و کتابخواني به تصوير کشيديد. برومند؛ نه اينطور نبود، کما اينکه در آخر عده يي آمدند و کتاب خريدند. همان کتاب هاي رژيم درماني و... برومند؛ خير، به جز آن هم کتاب خريدند، اما باور کنيد اين عين واقعيت بود. در تمام مدتي که ما در آن مکان فيلمبرداري مي کرديم هيچ کس به سراغ مان نيامد مثل اينکه همه واقعاً خواب بودند. شما از معدود کارگردان هايي هستيد که در کارنامه خود تقريباً هيچ کار غيرقابل قبولي نداريد و بزرگ ترين ويژگي کارهاي شما سادگي آن است. منظور من سادگي است نه ساده انگاري که مسلماً دشوارتر است چرا که در يک کار ساده و روان نمي توان به راحتي عيب هاي کار را پوشاند يا اگر مخاطب با آن ارتباط برقرار نکرد ايراد را به گردن مخاطب بيندازيم که اوست که درک درستي ندارد، آيا شما اين سادگي را از نويسنده هم مي طلبيد؟ برومند؛ من اصولاً به نويسنده نمي گويم چه مي خواهم، بيشتر ترجيح مي دهم بداند که من چه چيز را نمي خواهم. به عقيده من عاملي که موجب موفقيت يک کار مي شود همدلي نويسنده و کارگردان است. مثلاً اگر از من بپرسيد چند درصد هدهد مربوط به من و چند درصد مربوط به نغمه مي شود، نمي توانم جواب بدهم چون در اين کار ما با هم هستيم. اگر در مورد يک بازي دو شانس انتخاب داشته باشيد، يکي بازيگر بهتري باشد و ديگري اخلاق بهتري داشته باشد کدام يک را انتخاب مي کنيد؟ برومند؛ مسلماً آنکه اخلاق بهتري دارد. من ترجيح مي دهم با کسي کار کنم که نسبت به هم درک بهتري داشته باشيم، سريال سازي کار آساني نيست و هزار و يک مشکل سر راه آن است و من حاضر نيستم مشکلي به اين مشکلات اضافه کنم. الان هم طوري شده که عواملي هم که با من کار مي کنند روي کارهايم تعصب دارند و انتظار ندارند که من با افراد جديدي کار کنم و من هم دليلي نمي بينم که با وجود آنها افراد جديدي را محک بزنم. شايد اين کار من درست هم نباشد اما به هر ترتيب حالا ما يک خانواده شده ايم به طوري که مثلاً در کارها اگر خانم «عذرا پورمند» منشي صحنه کنار من نباشد احساس مي کنم چيزي کم دارم و تا زماني که ايشان خودشان بخواهند کار کنند با وي کار خواهم کرد. حالا در مورد بازيگري که اينجا حضور دارند، «اميرحسين صديق»، بازي ايشان بهتر است يا اخلاقشان؟ برومند؛ اميرحسين صديق هم خيلي بااخلاق و هم بازيگر خوبي است. ايشان بسيار غيرت کار گروهي دارد، بازيگر بسيار ظريفي است، حتي از نظر درک و انتخاب ويژگي هاي پرسوناژ ظريف و منحصر به فرد عمل مي کند، جالب است که بدانيد در اين سريال اصلاً قرار نبود صديق بازي کند زيرا در ابتدا قرار بود کيوان کتابچي يک جوان کم سن و سال و بي تجربه باشد که تازه از سربازي برگشته و من در جست وجوي يک بازيگر جوان بودم ولي طي بازنويسي متن ها من و نغمه ثميني به اين نتيجه رسيديم که سن کم کيوان ممکن است به کار و مفهوم آن لطمه بزند، علاوه بر اين تهيه کننده ها هم بيشتر مايل بودند بازيگر باتجربه يي نقش محوري را بازي کند زيرا اين شخصيت در بسياري از صحنه ها در مقابل نابازيگرها قرار مي گرفت. علاوه بر آن دو شخصيت جوان ثابت ديگر هم در کار داشتيم که بي تجربه بودند و اضافه کردن يک شخصيت بي تجربه ديگر نيز ريسک بزرگي بود. آقاي صديق، شما در اين مورد بيشتر توضيح بدهيد؟ صديق؛ همانطور که خانم برومند گفتند اول به اين نتيجه رسيده بودند که من پير شدم و ديگر به درد نمي خورم (مي خندد) و قرار بود فقط در اپيزود «جنايت و مکافات» حضور داشته باشم اما بعد تهيه کننده ها پارتي بازي کردند و من شدم «کيوان کتابچي» و نقش آن اپيزود را هم «عبدالرضا زهره کرماني» بازي کرد که خيلي هم نتيجه خوبي داشت و خانم برومند هم خيلي راضي بودند. يک سوال خارج از مقوله از شما دارم. براي اينکه راحت تر منظورم را برسانم مثالي مي زنم. بازي «شهاب حسيني» در «رستگاري در هشت و بيست دقيقه» خيلي خوب است و بسيار ملموس و باورپذير که به راحتي مي توان گريمش را تغيير داد و از او به جاي کاراکتر «بهرام رادان» در اين فيلم استفاده کرد و باز هم با گريمي ديگر و يک دست کت و شلوار و کراوات مي توان بازي متفاوت ديگري از او گرفت در حالي که بهرام رادان با تمام توانمندي که در بازي او وجود دارد و ستودني است از اين ويژگي برخوردار نيست چرا که چهره اش براي بعضي نقش ها خيلي شيک است. مثلاً من با نقش او در «گيلانه» اصلاً ارتباط برقرار نکردم اما جايگاه هنري بهرام رادان با شهاب حسيني به هيچ وجه قابل قياس نيست، اگر سه خصيصه براي موفقيت يک بازيگر جوان در نظر بگيريم بازي خوب، چهره خوب و فيزيک مناسب، چرا بازيگراني که در اين سه مورد تقريباً روي يک خط ايستاده اند، کنار هم قرار نمي گيرند، اين مثال را زدم تا از شما سوال کنم، چرا اميرحسين صديق را به جز در کارهاي خانم برومند هيچ گاه در جايگاهي که سزاوارش هست نمي بينيم؟ صديق؛ نمي دانم ولي فکر مي کنم حضور من در يکي دو سريال بچه ها باعث شده کارگردان ها گمان کنند من از عهده نقش هاي جدي برنمي آيم، من بازيگر هستم و فکر مي کنم توانايي اش را دارم که خود را با نقش و نظر کارگردان منطبق کنم. متاسفانه برخي از کارگردان ها ترجيح مي دهند همان شخصيت جاافتاده در کار قبلي بازيگر را جلوي دوربين خود ببرند به همين دليل معمولاً نقش هايي به من پيشنهاد مي شود که در آن معروف شده ام و من معمولاً اينگونه نقش هاي تکراري را نمي پذيرم و بازي نمي کنم. آيا اينکه مي گويند گاهي در مورد بازيگران آماتوري که يک باره نقش اول مي گيرند پول هايي هم رد و بدل مي شود، حقيقت دارد؟ صديق؛ من هم شنيده ام اما اينکه تا چه اندازه صحت داشته باشد نمي دانم، مثلاً يکي از اهالي سينما تعريف مي کرد تهيه کننده يي در يکي از شهرستان ها حاضر شده نقش دوم يک پروژه را که نقش اول آن را يک بازيگر مطرح بازي مي کرد به قيمت ده ميليون تومان بفروشد. برومند؛ اين حقيقت را هم بايد قبول کرد که يک سري بازيگر هستند که آنها را مردم به خصوص در شهرستان ها مي پسندند، بايد بپذيريم هنوز هم عده کثيري طرفدار فيلمفارسي هستند و براي بازيگران چهره ها و ژست هاي کليشه يي را بهتر مي پسندند. علاوه بر اين من فکر مي کنم «يکي از دلايلي که اميرحسين ستاره نمي شود اين است که در کارهاي من بازي کرده و کارهاي من به گونه يي است که زمينه ستاره شدن را براي هيچ کس فراهم نمي کند.» صديق؛ در مورد من نکته ديگري که قابل ذکر است اينکه برخورد صادقانه من موجب مي شود گاهي موقعيت هاي خوبي را از دست بدهم مثلاً يکي از کارگردان هاي بنام مرا براي بازي در فيلمش دعوت کرد و از من خواست تا نظرم را در مورد فيلمنامه و نقش بگويم، ايرادهايي گرفتم و همان موجب شد تا مرا از اين نقش کنار بگذارند يا موردي ديگر، با کارگردان صاحب نام و مشهور ديگري، اصلاً بگذاريد اسم ايشان را بگويم، چرا نگويم با کيانوش عياري که خودشان نويسنده و تهيه کننده پروژه مورد نظر يعني «روزگار غريب» بودند قرارداد بستم و در نقطه يي کويري دور از تهران و بدون اخذ پيش پرداخت مشغول به کار شدم، بعد از دو ماه در حالي که حتي قسط اول را هم وصول نکرده بودم و از جيبم هم پول گذاشته بودم به کارگردان اعتراض کردم و ايشان در جواب گفتند پروژه پولي ندارد زيرا من خودم احتياج داشتم و پول ها را خرج کردم و نظر به اينکه من در قرارداد ذکر کرده بودم در صورت تاخير در پرداخت دستمزد از ادامه همکاري معذور خواهم بود، پس از آنکه مطمئن شدم مبلغ قابل توجهي پول به حساب پروژه واريز شده کار را ترک کردم و کارگردان هم پس از يک روز تاخير من از دستيارش براي نقش استفاده کرد و او را از پشت سر جلوي دوربين برد و تا حالا که بيش از سه سال از آن تاريخ مي گذرد هنوز هم نتوانستم دستمزدم را وصول کنم. (البته پروژه موردنظر هنوز همچنان ادامه دارد.) چيزي که مرا آزار مي دهد اين است که در اين پروژه همه عوامل ناراضي بودند دوران سختي را مي گذراندند و از نظر مالي مشکل داشتند و در غياب کارگردان ابراز نارضايتي مي کردند اما وقتي من بابت خودم و آنها اعتراض کردم هيچ کس مرا همراهي نکرد. برومند؛ البته اين کاملاً طبيعي است و نبايد زياد خرده گرفت چرا که خيلي ها مي ترسند اعتراض کنند و کارهاي بعدي را از دست بدهند. به کتابفروشي هدهد برمي گرديم، از کار با مرضيه برومند به خصوص در سريال مورد بحث بيشتر بگوييد. صديق؛ وقتي مرضيه برومند کاري را شروع مي کند از آرزوهاي من اين است که در آن حضور داشته باشم حتي شده يک نقش کوتاه، حتي يک سکانس. مثلاً در فيلم تلويزيوني «زائر» به رغم اينکه فقط در يک سکانس نقش سربازي را در کنار «سيامک انصاري» بازي کردم اما اين کار را بسيار دوست دارم. در مورد کتابفروشي هد هد، نگران بودم که با توجه به اينکه شخصيت کيوان از من بسيار دور بود از عهده کار برنيايم و موفق نشوم با مخاطب ارتباط برقرار کنم، با خانم برومند مشورت کردم و به اين نتيجه رسيديم بهتر است يک شخصيت درون ريز و کم حرف باشد، شخصيتي نزديک به يک کتاب که برخلاف ساير رسانه هاي صوتي و تصويري که خوش آب و رنگ و پرهياهو هستند خاموش است و به همين دليل مهجور مي ماند. برومند؛ و دليل کم بودن ديالوگ هاي کيوان هم همين است، خيلي اوقات من ديالوگ هاي مربوط به کيوان را حذف مي کردم چرا که احساس من اين بود؛ «کيوان در اين شرايط هيچ حرفي نخواهد زد». از نظر من کيوان از آن دسته روشنفکرهاي اخمو نيست که با همه قهرند و عناد دارند و مخالفت مي کنند، اگر توجه کرده باشيد گرچه زياد با کسي دمخور نمي شود اما همه را دوست دارد به همه لبخند مي زند و به عقايدشان احترام مي گذارد. صديق؛ (با خنده) اين سريال به نوعي آموزش روشنفکري هم هست. در مورد لوکيشن اين سريال بگوييد، آيا واقعاً يک کتابفروشي بود که شما به Fast Food تبديلش کرديد، جالب اينکه حتي جعبه پيتزاها هم آرم PFF دارد. برومند؛ اين واقعاً بخش سخت و دشوار پروژه ما بود، پيدا کردن يک مغازه خالي در محله مناسب بسيار کار مشکلي بود و ما اين مغازه را که فرسوده و غيرداير بود ابتدا به يک کتابفروشي و بعد دوباره به يک فست فود تبديل کرديم، سردر و نئون و لوگو و غيره را به آن اضافه کرديم به طوري که درست مثل يک رستوران واقعي شد، اين موارد همه سخت و پرهزينه بود. علاوه بر آن سوژه سريال ما و لوکيشن هاي آن مي طلبيد که هميشه پررفت و آمد و شلوغ باشد، مردم در سريال ما حضور هميشگي دارند، چه در خيابان و چه در رستوران و چه گرد بساط کتابفروشي. روند سريال سازي را در اين سال هاي اخير چگونه مي بينيد، آيا به آن خوش بين هستيد؟ برومند؛ به نظر من پيشرفت قابل ملاحظه يي به خصوص از نظر تکنيکي اتفاق افتاده اما متاسفانه در محتوا و متن ما شاهد عقب گرد هستيم، قصه هاي سريال ها اغلب کليشه يي هستند و در سطح مي گذرند و شخصيت ها طوري طراحي مي شوند که آدم فکر مي کند آنها از يک دنياي ديگر هستند. منظورم اين است که شخصيت ها جعلي و غيرقابل باورند. از طرفي ديگر شرايط توليد روزبه روز سخت تر مي شود، در همين سريال با آنکه ظاهراً زمان کافي در اختيارمان بود و با ظرفيت کامل کار مي کرديم باز وقت کم مي آورديم و شتابزدگي در برخي از نماها و سکانس هاي مان کاملاً مشهود است، وسايل موردنياز اکثراً موجود نيست و گروه مجبور است خود را با شرايط موجود وفق دهد. ناشري تعريف مي کرد فرداي پخش سريال هدهد، کتابي که در آن قسمت معرفي شده مورد استقبال بي نظيري قرار مي گيرد. به خصوص کار مرادي کرماني «شما غريبه نيستيد». آيا با نويسنده ها هماهنگ مي شود و به نوعي تبليغ براي کتاب آنهاست؟ برومند؛ به هيچ وجه، ما کتاب هايي را معرفي مي کنيم که دوستشان داشتيم يا با موضوع ما هماهنگ بود، در مورد کتاب مرادي کرماني، من اين کتاب را خيلي دوست دارم، ايشان حتي روحشان هم خبردار نبود که من مي خواهم چنين کاري بکنم و حتي پس از پخش نيز با من تماسي نگرفتند. در ضمن از اينکه شنيدم کتاب «روي ماه خدا را ببوس» کمياب شده و از طرفي محمود بصيري در جشن کتاب توانسته تعداد زيادي کتاب بفروشد، خيلي خوشحال شدم. و صحبت هاي آخر؟ برومند؛ من شنيدم در بعضي از مناطق در اتوبوس ها کتاب گذاشتند و مردم مي توانند کتاب بردارند بخوانند و زماني که به مقصد مي رسند سر جايش بگذارند، اگر اين تاثير سريال کتابفروشي هدهد بوده (که به هرحال من از اين اتفاق خوشحالم) براي من خوشحالي مضاعفي خواهد بود. و شما آقاي صديق؟ اميرحسين صديق؛ در رابطه با اولين سوال تان که چرا در ايران هيچ بازيگري سر جاي خودش نيست، به عنوان آخرين کلام بايد بگويم به قول خانم برومند؛ «اگر آل پاچينو هم يک بازيگر ايراني بود هرگز در جاي خودش قرار نمي گرفت.» هما گويا 24 دي 1385 ■  پيچيدن كتاب لاي كاغذ ساندويچ نقل از سايت روزنامه همشهري مورخ اول آبان 1385   مجموعه‌هايي چون مدرسه موش‌ها، زي‌زي‌گولو، هتل، كارآگاه شمسي و مادام، مرضيه برومند را در سيماي فيلمسازي مي‌نماياند كه با كارهايش طيف‌هاي گوناگون و گسترده مخاطبان را پاي جعبه جادو نشانده است. او اين روزها مشغول تصويربرداري سريالي به نام «كتابخانه هدهد» است. در اين مجموعه چنان‌كه از نامش برمي‌آيد لوكيشن كتابخانه نقش مهمي دارد و كتاب هم در آن دستمايه موقعيت‌هاي دراماتيكي مي‌شود. از اين منظر «كتابخانه هدهد» كار متفاوتي به نظر مي‌رسد. مهران مهام و ايرج محمدي كه چندي پيش سريال پرتاب و تب نرگس را روي آنتن داشتند، كار تهيه‌كنندگي كتابخانه هدهد را با حمايت سازمان شهرداري تهران برعهده گرفتند و حالا 4 ماهي است كه «كتابخانه هدهد» با بازي محمود بصيري، اميرحسين صديق، افسانه چهره‌آزاد، راضيه برومند، علي اوسيوند، فرهاد آئيش و... مقابل دوربين كاوه شاه‌محمدلو (تصويربردار) قرار گرفته‌اند. اين مجموعه بر اساس طرحي از نغمه ثميني ساخته مي‌شود. كتابخانه هدهد قرار است در 13 قسمت 45 دقيقه‌اي مجدداً ما را ميهمان فضاهاي گرم، صميمي و البته ساده كارهاي مرضيه برومند كند؛ كارگرداني كه شايد با كارهايش به‌خوبي توانسته با بيننده ارتباط برقرار كند و حالا در حالي كه زمان زيادي به پايان تصويربرداري آخرين اثر مرضيه برومند نمانده است، ما در فرهنگسراي قيطريه (اميركبير) هستيم.  با اشاره به اين‌كه موضوع قصه او حول محور كتاب و البته كتابفروشي است كه بعداً تبديل به «Fast food» مي‌شود و چه جالب كه استقبال بيشتري هم از آن مي‌شود. ماجرا از اين قرار است كه كيوان كتابچي با بازي اميرحسين صديق در اثر حادثه‌اي با غلام (محمود بصيري) آشنا مي‌شود و اتوبوس او را تبديل به كتابفروشي سيار مي‌كنند؛ به نام كتابخانه هدهد. داستان خطي كتابخانه هدهد به گفته مهران مهام داستان تقابل مغز و شكم است.  او مي‌گويد: كتابفروشي ما تبديل به ساندويچي مي‌شود و مردم پنج‌شنبه و جمعه‌ها دوبله و سوبله مي‌ايستند تا ساندويچ بخرند. با توجه به اين‌كه درباره فرهنگ ترويج كتاب و كتابخواني در رسانه‌هاي ما زياد صحبت مي‌شود، بايد ديد چه نگاهي پشت ساخت اين كار است؟ مهام مي‌گويد: «به گفته شما تبليغ آن زياد است، اما عملي در آن نيست، به نظر من ما خودمان هم كوتاهي مي‌كنيم. شما اگر از يك خانم يا آقا كه مي‌گويند كتاب گران است بپرسيد قيمت ادكلني كه خريديد، چند است يا اين‌كه گوشي موبايلتان چه قيمتي دارد؟ متوجه مي‌شويد كه ما خودمان هم نمي‌خواهيم هزينه كنيم». به گفته تهيه‌كننده كتابخانه هدهد اين كار نيز فضاي شيريني دارد و نكته جالبي هم كه خانم برومند اشاره مي‌كند اين است كه حالا كه مردم به سمت كتاب نمي‌روند ما كتاب‌ها را داخل ماشين مي‌گذاريم و به سمت آنها مي‌رويم» و به اين شكل قرار است هدهد كه در فرهنگ ما مظهر دانش و دانايي است و اسم كتابفروشي مرحوم كمال كتابچي نيز كتابخانه هدهد بوده با همان آرم به اين اتوبوس منتقل شود؛ اتوبوسي كه صاحب آن محمود بصيري است با همان لهجه خاص قزويني‌اش. او در اين سريال نيز نقش اصلان همان سيگار‌فروش سريال آرايشگاه زيبا را بازي مي‌كند. خودش مي‌گويد كه اين كاراكتر ادامه همان نقش است. داخل فرهنگسراي اميركبير به واسطه نوشته‌هايي كه بر روي پارچه‌هاي زردرنگ نوشته شده مشخص مي‌كند اينجا نمايشگاه كتابي برپاست.  بر روي ميزهاي بزرگ با روميزي‌هايي رنگارنگ، كتاب‌هاي مختلف به چشم مي‌خورد. قرار است مرضيه برومند از يك نمايشگاه تصويربرداري كند، نمايشگاهي كه پر از هنروراني است كه آمده‌اند داخل نمايشگاه، كتاب انتخاب كنند. قرار است در اين سكانس، صحنه عبور كيوان از دور به داخل راهرويي گرفته شود؛ جايي كه مردم براي بازديد و خريد كتاب از نمايشگاه آمده‌اند. اين صحنه‌ در حال برداشت است كه مهران مهام به نكته خوبي اشاره مي‌كند.  او مي‌گويد: «بيشتر فكر مي‌كنم الگوهاي فكري و رفتاري يك كودك، پدر و مادرش هستند و اگر تمرين و عادت به خواندن كتاب در خانه‌ها مهيا شود، كودك از ابتدا به كتاب و كتابخواني علاقه پيدا مي‌كند. او مي‌گويد: مثل مريضي كه مي‌خواهند به او دوا بدهند، مي‌گويند اول اين را بخور، ولي بعداً هرچي را دوست داري بخور؟ بچه هم همين‌طور است بايد فقط تمرين كتابخواني را به او بدهيد، حالا يكي دوست دارد كتاب درسي بخواند، يكي تاريخي و يكي ملودرام و...». دوربين و وسايل صحنه به آن طرف حياط برده مي‌شود تا صحنه‌اي بيرون از كادر نمايشگاه با بازي بهرام شاه‌محمدلو ثبت شود. عذرا پورمند منشي صحنه مي‌گويد از ابتداي فعاليت‌هاي خانم برومند با او بوده است. كاوه شاه‌محمدلو پيشنهاداتي مي‌دهد و درباره نحوه تصويربرداري با كارگردان صحبت مي‌كند.  برومند مي‌گويد: «آن كادري كه از دور داشتيم، آن ميز پركتاب با روميزي زردرنگ براي نشان دادن فضا خيلي بهتر بود». در نهايت نظر كارگردان به ثبت مي‌رسد و تا عوامل براي ضبط سكانس بعدي آماده شوند با مرضيه برومند صحبت مي‌كنم.  از او سؤال مي‌كنم كه اين كار نيز در روال كارهاي قبلي شما قرار دارد؟ با خنده مي‌گويد: «سعي كردم رويه ظاهري‌اش شيرين باشد اگرچه مقوله‌اي كه به آن پرداخته‌ام، مقوله سنگيني است.  ما داريم راجع به كتاب به عنوان ابزاري فرهنگي صحبت مي‌كنيم كه روزبه‌روز كمرنگ‌تر مي‌شود و نقشش را از دست مي‌دهد». محمود بصيري براي گريم آماده مي‌شود. به گفته خودش با تنها كارگرداني كه به‌راحتي مي‌تواند ارتباط بگيرد و حتي خود را به قول معروف به كارگردان بسپارد مرضيه برومند است. او مي‌گويد: «در اين كار من خودم را مثل يك گل سفالگري فرض كردم كه كارگردان بتواند به هر شكلي كه مي‌خواهد آن را درآورد و از من بازي بگيرد». بصيري درباره نزديكي اين نقش به نقش اصلان در سريال آرايشگاه زيبا (سال 69) مي‌گويد: به اين خاطر كه اين نقش دوباره در ذهن مردم زنده شود. چون مردم با آن ارتباط بسياري برقرار كردند، اما اينجا آن اصلان سيگار فروش تبديل به راننده اتوبوس شده است.  بصيري براي بازي مقابل دوربين مرضيه برومند هيچ (تكس) يا متني را نمي‌گيرد، چون به كار او مطمئن است. اميرحسين صديق هم همين‌طور. او با روحيه شوخ و شنگي كه دارد با خنده مي‌گويد: «من هم مترصد پيدا كردن زمان خوبي هستم تا در كار خانم برومند هرچند كوتاه بازي كنم».  او در اين سريال نقش كيوان را دارد كه اكنون 30 ساله است. صديق مي‌گويد: «كيوان كم‌حرف و ساكت است و در عين حال همه چيز را مي‌فهمد، اما كمي عبوس است. اين همه به اين خاطر است كه همه چيز را مي‌فهمد و از خيلي چيزها زجر مي‌كشد». بهرام شاه‌محمدلو نيز مثل اين دو چند وقتي است كه در تلويزيون حضور نداشت. او به تدريس توأم با تحقيق و همين‌طور حضور در جشنواره‌هاي تئاتر و عروسكي مي‌پرداخته و قرار است Workshop (تئاتر عروسكي بداهه‌سازي) را راه بيندازد. جالب است كه به‌راحتي در نقش فرو رفته است و با كيف بافتني قرمز رنگي كه در دست دارد آمده تا از نمايشگاه ديدن كند، اما مثل اين‌كه فكرهاي ديگري هم در سر دارد! ساسان نخعي (صدابردار) كار صدا را به‌خوبي انجام مي‌دهد و رعنا اميني مواظب است تا راكورد لباس او بر هم نخورد. همه چيز مهياست. بهرام شاه‌محمدلو وارد مي‌شود، اما دستپاچه؛ كتابي از روي ميز مي‌افتد، او كتاب را داخل كيفش مي‌گذارد كه كيوان سر مي‌رسد و... شاه‌محمدلو كه سريال خانه آبي‌اش مورد استقبال قرار گرفت، به‌تازگي در سريال مختارنامه نقش والي كوفه را دارد و از نظر او اين سريال پُر پروداكشن‌ترين كار تلويزيوني است.  اما درباره جهانگير در كار مرضيه برومند مي‌گويد: «نقشي است كه در خط داستاني اين سريال در يك قسمت مي‌آيد و مي‌رود. جذابيت آن براي من خاص بودنش بود». مجدداً كنار مانيتور مي‌نشينم و با مرضيه برومند صحبت مي‌كنم، مي‌گويم: شايد با اين كار تبليغ كتاب نشود، ولي تشويق به خواندن كتاب مي‌شود. او مي‌گويد: «اما تشويق‌ها هم روي قشر تحصيلكرده‌ است و اين سريال از اين منظر نگاه مي‌كند كه كتاب مي‌تواند در دسترس همگان باشد. برومند به‌ خاطره‌اي اشاره مي‌كند كه يك روز يكي از دوستان، خدمت مرد مؤمني مي‌رسد و مي‌گويد حاج آقا دلم مي‌خواهد نماز بخوانم. حاج آقا مي‌گويد: خُب بخوانيد، دوست ما مي‌گويد آخه من دوست دارم لاك هم بزنم.  پس نمي‌توانم وضو بگيرم، حاج آقا مي‌گويد: عيبي ندارد شما با لاك نماز بخوانيد. خانم به حاج آقا مي‌گويد: اين چه توصيه‌اي است كه شما به او مي‌كنيد؟ حاج آقا مي‌گويد: خانم شما اجازه بدهيد نماز بخوانند، لاكش را هم پاك مي‌كند. ببينيد چه نكته ظريفي در آن است. درباره كتاب هم بايد چنين كنيم. بايد مردم را عادت بدهيم، چون سطح سواد جامعه و به‌خصوص جوانان به‌شدت نزول كرده و به‌شدت جوانها غلط حرف مي‌زنند. او ادامه مي‌دهد: «به نظر من كتاب اصلاً جسم بي‌جان نيست و مي‌تواند خيلي حرف‌ها داشته باشد. كتاب هويت و شخصيت دارد و براي شكل دادن قصه آن، ما شرايط دشواري هم داشتيم. همين‌طور از لحاظ توليد و انتخاب لوكيشن‌ها و بازيگران متعدد...». كارگردان هتل درباره شخصيت‌ها ادامه مي‌دهد: «ما در اين سريال شخصيت طناز نداريم، اما موقعيت‌‌ها طنزآميز است. نقش محمود بصيري در مقابل كيوان، نمك ماجراست و تا حدوي عبوسي كيوان را جبران مي‌كند. گروه براي ضبط سكانس بعدي آماده مي‌شود. در اين سكانس محمود بصيري در مقابل مجسمه اميركبير در فرهنگسراي اميركبير بازي دارد؛ آنجا كه در كنار آن پسرك خردسال مي‌نشيند و با لهجه شيرين قزويني مي‌پرسد: «پسرجون تو مي‌داني اين مجسمه كيه كه اينجا وايستاده؟!...». شايد بعد از سريال نرگس، كتابخانه هدهد دومين سريال ملودرام شبانه باشد. بايد ديد سريالي كه به موضوع كتاب مي‌پردازد، مي‌تواند مثل ملودرام نرگس پرمخاطب شود؟ پيشينه مرضيه برومند در ساخت سريال‌هاي پرمخاطب نويد چنين اتفاقي را مي‌دهد. مريم درستاني 1 آبان 1385 ■  کتاب فروشي هدهد در حال حاضر مشغول بازي در سريال "کتاب فروشي هدهد" به کارگرداني مرضيه برومند هستم. فيلمبرداري اين کار جديد که از بهار امسال شروع شده تا چند وقت ديگه تموم ميشه و بزودي از شبکه پنج سيما پخش خواهد شد. در اين کار داود رشيدي، محمود بصيري، علي اوسيوند، افسانه چهرآزاد، راضيه برومند و ... حضور دارند. 17 مهر 1385 1